De opvolger van het succesvolle album Green uit 2006 liet even op zich wachten; Remon Stotijn a.k.a. Postman kreeg namelijk de nodige veranderingen in zijn leven te verduren: een scheiding, gezondheidsperikelen en een verhuizing naar New York. Dat laatste bleek echter zijn redding, zo stelt de muzikant. Tijdens zijn verblijf in The Big Apple hervond hij zijn creatieve spirit.
Remon Stotijn kende de afgelopen jaren veel succes; met de groep Postmen brak hij in 1998 door met het debuut Documents. De groep won de Popprijs, maakte meerdere albums, maar vanaf 2006 ging Stotijn alleen verder. Hij veranderde de naam in Postman en maakte met Green een uitstekend album. De opvolger was begin 2008 al zo goed als af, maar plots stond het leven van Stotijn op z%u2019n kop: eerst een scheiding en vervolgens problemen met zijn gezondheid. Wat even op een serieus hartprobleem leek, bleek uiteindelijk een infectie aan een hartzakje. Veel rust, adviseerden de artsen.
Om tot zichzelf te komen besloot Remon te vertrekken naar Brooklyn, New York. En die nieuwe plaat? Die ging mee.
"Ze wisten daar niet zo goed wat ze met mijn muziek aanmoesten." aldus Stotijn. Hij ging opnieuw aan de slag. De werkethiek van zijn Amerikaanse vakbroeders maakte echter iets in hem los.
"Tijdens de begindagen van Postmen zat ik iedere dag in de studio te werken aan tracks. Voor mezelf, maar ook voor anderen. Dat is gaandeweg steeds minder geworden en ik merkte in New York dat ik dat echt heel erg heb gemist."
Met een hernieuwde drive trok Remon vervolgens de Electric Ladyland Studio's in en ging aan de slag. Met behulp van muzikanten die voor onder meer Beyoncé, Lauryn Hill en The Roots werkten, kregen de tracks een ander gezicht en ontstonden er ook gloednieuwe nummers.
Die gepassioneerde gedrevenheid hoor je duidelijk terug; de gevarieerde mix van soul, reggae en hiphop is versterkt met diversere invloeden uit de rock, blues en R&B en heeft meer dan ooit internationale allure. Albumopener en eerste single Kills Me - inclusief een door Hollywood-actrice Rosanna Arquette geregisseerde video - laat tekstueel weinig aan de verbeelding over. Stotijn vertelt hier over zijn scheiding.
"Het gaat over wat me overkomen is.", zegt Stotijn. "Mijn kant van het verhaal. Je kunt het gerust een statement noemen."
De schijf bevat meer persoonlijke verhalen. The Way bijvoorbeeld, dat fraai ingeleid wordt door de stemmige klanken van een melodica. Een apart instrument dat het vintage klinkende soulnummer direct een extra dimensie meegeeft. Het nummer toont aan hoe Stotijn als muzikant en componist gegroeid is.
"Vroeger maakte ik een hiphop-beat, pakte een sampletje en dat was het. Ik ben echter veel meer diverse soorten muziek gaan waarderen. Blues, pop, rock & soul; ik kan nu beter die verschillende invloeden bij elkaar pakken, waardoor de mix van stijlen zoveel beter is."
Wie nu denkt dat de sfeer op deze plaat geheel melancholisch is, zit verkeerd. Een track als Happy (met een gastrolletje voor Stotijns zoontje in het intro) drijft op een uiterst catchy hook van zangeres Kimberly Nichole. Haar repeterende zanglijn maakt het nummer bijna tot een soort positieve mantra.
In een geupdate versie van de hit Crisis (1999) laat Stotijn ook zijn licht schijnen op actuele zaken. "Het origineel was meer politiek gericht, maar op deze versie geef ik mijn kijk op de crisis in de muziekindustrie."
Stotijn bewijst met deze cd dat je als artiest met zo'n lange staat van dienst nog steeds creatief kunt groeien en niet gemakzuchtig hoeft terug te vallen op stoffige clichés om een goede plaat te maken. En dat vraagt om respect. Respect dat Postman - de artiest én de plaat - zeer zeker verdient.
