Biografie

Tom Van Laere is een nieuwsgierig en gedreven artiest die zichzelf graag uitdaagt. Songs (2005) is bijvoorbeeld deels gebouwd op de spanning om in 7 dagen een straffe plaat te maken met een vreemde groep in een verre stad (Los Angeles). Voor The Honey and the Knife (2010) vond hij zijn drijfveer te voet. Kent u The Walk Anyway Day? Vrij te vertalen als 'blijf wandelen, ook als je/het geen zin hebt/heeft'. Van Laere liet zijn gitaar thuis en componeerde in zijn hoofd tijdens lange stadswandelingen. Het nieuwe materiaal testte hij zonder aankondiging op plekken waar niemand hem kende. Amsterdam was zijn favoriete onderduikadres. Admiral Freebee houdt er een debuutgevoel aan over. Een warme herinnering aan het niemandsland tussen het zilver van Humo's Rock Rally 2000 en de release van 'Admiral Freebee' (2003). Hij volgt zijn gevoel en zoekt Jo Francken op, de producer van dat debuut. Vele gevaren liggen op de loer. Maar hij weet precies wat hij doet. 'Niemand weet beter wat ik kan dan Jo. Hij is namelijk ook tien jaar mijn geluidsman geweest en producer van het eerste album. De twee nemen op een paar dagen de basistracks op in Motormusic (Koningshooikt) Daarna hadden ze de luxe om de tijd te vergeten in Studio Dam (de huisstudio van Francken) iets wat Van Laere voordien nog niet gedaan had. The Honey and the Knife is de dwarsdoorsnede van a) een debuutgevoel, b) tien jaar evolutie én c) het leven dat voorbij komt. Zonder dat het expliciet wordt uitgespeeld, voel je dat het hier over diepere dingen gaat. Freebee laat in het midden wie de verteller is. De titel is beeldspraak voor het jezelf tegenspreken. 'The Honey' beeldt zich in dat hij zichzelf kent. 'The Knife' beeldt zich in dat hij de anderen kent. Tegenstellingen regeren het album. Hij/iemand is altijd onderweg (Always on the Run) maar zoekt ook een vaste plek (Home). Hij/iemand keert zijn lief de rug toe (The Last Song about You) maar bouwt ook de hemel met haar (Fools Like Us). De muzikale geografie van Admiral Freebee blijft onveranderd. Maar het spectrum was nooit eerder zo breed. Opener Blues for a Hypochondriac is een potige fantasie over Grinderman. My Hippie Ain't Hip is swingende danceblues die verbroederen kan met Kill All Hippies van Primal Scream. The Last Song about You heeft genen van The Replacements en Always on the Run pendelt tussen eighties-Bowie en Scissor Sisters. Hymns For Demons begint bij de behaaglijke luiheid van Lambchop en mondt uit in gitaarrazernij. De glanslaag komt van Karolien Van Ransbeeck, een Anversoise die klinkt alsof ze het bos weet liggen waar de elfen wonen.

Events met Admiral Freebee